ठेवा

आSSSई, कित्ती मोठ्ठ विमाSSन खिडक्या पण दिसतायत..." म्हणताना लेकीची मान घरावरुन उडणार्‍या विमानाबरोबर वळत होती नी आश्चर्य तोंडभर पसरुन... वासलेला आ बघुन, मला फाSSर मजा वाटत होती..


"मSSनू इकडे ये.." मी तिचा हात धरुन तिला पुढच्या दारातुन घरात घेऊन जवळजवळ धावत मागच्या दारातुन बाहेर घेऊन आले...

"हे बघ, तेच विमान..." तिला ते विमान दाखवताना मला आमचं लहानपणीचं, विमान बघताना ह्या दारातुन त्या दारातल पळणं आठवल.

"अगं…! कुठे निघालात…? कणेरी प्या मग जा…." म्हणत आजी वळली

"आजी ग, आम्ही आलोच्...मनूला प्राजक्ताच झाड नी रामाच देऊळ दाखवुन आलेच मी...."

गणपतीत भल्या पहाटे म्हणजे इतर वाडीला जाग यायच्या आधी आमच्या आठ जणांची धांदल उडायची. प्राजक्ताचा सडा वेचुन आम्ही अण्णांबरोबर बाकिच्या झाडांची फुलं वेचायला जायचो...झाडावर चढुन फुलं काढायची हौस पुर्ण करुन मग गाठायचो गांधी मैदान....तिथे दुर्वा वेचायच्या नी घरी येऊन प्रत्येकाने त्या निवडायच्या...आठ जणांचे आठ हार गणपतीला घातले की काहीतरी अ‍ॅचिव्ह केल्या सारखं वाटायचं....

आज तेच सारं मनूला दाखवायच होतं....

मधेच अण्णा...."अरे उन्हाच नका धावडवू रे त्यांना..." म्हणत मागच्या दारी कुंड्यांना पाणी घालायला निघून गेले.

नेहमी सारखा टोपली भर प्राजक्त गोळा करायला गेले तेव्ह्ढ्यात विमानाच्या आवाजाने तंद्री मोडली. टोपली रिकामीच राहिली...

विमान कसलं... गजराचं घड्याळ काळाची जाणिव करुन देत होतं......स्वप्न होतं तर हे सारं.....

परत एकदा रुटिन गाडं सुरु...मनूची शाळा....आमचं ऑफिस....घर.........मित्र मैत्रिणी ........नातेवाईक...कार्यक्रम. नी परत एकदा आमचं आजोळचं घर झालं - कुलुप बंद..

कॉलेजमधे असेपर्यंत वेळ मिळेल तेव्हा आजोळी म्हणजे चेंबूरच्या घरी जाणं व्हायचं. आजकाल मात्र स्वप्नातच फक्त तिथे जाणं होतं

अण्णा जाऊन १० वर्ष झाली, आता आजीही गेली.........ती गेली तेव्हा दाटून आलेले हे सगळे विचार....

लिहू का नको लिहू च्या उंबरठ्यावर असलेले....बर्‍याच वेळा मनातल्या मनात पुर्ण केलेले नी पुन्हा पुन्हा त्यावर खोडरबर चालवुन पुसुन टाकलेले....

ह्या १४ तारखेला पुन्हा एकदा त्या विचाराने उचल खाल्ली. १४ ला आजीचा वाढदिवस्....त्या निमित्ताने पुन्हा एकदा सगळ्यांबरोबर तिच्या-आमच्या घरात फिरुन आले.....मनानेच.

वेगवेगळे विचार तिच्या आठवणींचं बोट धरुन फिरायला लागले....अगदी १ वर्षा पुर्वी मी "आपण तिला चेंबूरला त्याच त्या "तिच्या-आपल्या" घरी घेऊन जाउयात तिची इच्छा आहे तर..." असं सगळ्या भावंडांना सांगत होते...तेव्हा भावाचं म्हणणं पडल्... "नको ताई, नको नेऊयात तिला.....आता काय राहिलय तिथे?....तिच्या मनात जपलेली जूनी वास्तूच बरोबर राहुदे शेवटपर्यंत तिच्या पाशी..."

कधी मोठा झाला माझा लहान भाऊ? पटलं मला त्याच नी जाणं राहितच झालं.

ती गेली त्याच्या दोन दिवस आधी आई नी मामी तिला भेटून आलेल्या...मला कळल्यापासुन मन सारखं फिरुन तिच्या पाशीच जात होत शेवटी काहीही झाल तरी तिला भेटून यायचच असं ठरवुन रविवारी सकाळीच निघाले घरुन, नेहमीचीच ऑफिसला जाताना पकडते ती ट्रेन पकडुन गेले भेटायला.....क्षण दोन क्षण ओळख पटली असावी तिला....बराच वेळ बसले.

खरंतर तिचा हात हातात घेतला तेव्हा आलेले विचार होते "नको अडकूस आता आमच्यात्...तू हवीच असणारेस... नेहमी करताच, पण... , नको आता....हे अस नाही बघवत तुला...." "देवा, जे काही होईल ते शांतपणे होऊदे, निदान नेताना फुलासारखी अलगद ने रे"

नंतर आश्चर्य वाटलेल माझं मलाच, आपल्या आवडत्या व्यक्ती विषयी असे म्हणजे निरोपाचे विचार कसे येऊ शकतात मनात...

दुसर्‍या दिवशी परत त्याच ट्रेनने ऑफिसला जाताना फोन वाजला...."मावशी कॉलिंग..." असं वाचुनच कळलं कशासाठी फोन आहे ते.एक क्षण आईची काळजी वाटली, कशी येईल ती गर्दीतून.....अशा मन:स्थितीत? पण माझा भाऊ नी नवरा दोघेही होते तिच्या बरोबर म्हणुन थोडी काळजी कमी झाली.

पुन्हा सगळं रविवारच्या क्रमानेच झाल.रविवारी ज्यावेळी कांदिवलीला उतरले होते त्याच वेळेला सोमवारी उतरले....त्याच वेळेची बस पकडली.....त्याच खोलीत परत जायचं होतं ...पण आत जायचं बळच नव्हतं पायांमधे.

आदल्या दिवशी भले तिने एकच क्षण ओळखलं असेल. पण... ती होती तेव्हा आणि आज नाही.....हा केव्हढा मोठा फरक होता एका रात्रीत झालेला...आदल्या दिवशी मीच प्रार्थना करत होते...देवा नको हाल करुस तिचे आणि तरीही.......... प्रत्यक्ष वेळ आली तेव्हा हातपाय गळून गेलेले माझे.

माझ्या पेक्षा आई बरी म्हणायची.तिची प्रतिमा हळवी नी माझी खंबीर तरिही हा क्षण तिने जसा निभावून नेला तसा मला नाही जमला.

वाडीतली आमची ममता मावशी नेहमी म्हणत असते, "येऊन जा ग एकदा, बघ तरी कस झालय घर आता..."

नकोच वाटतं मला. एकदा बघितलं तर स्वप्नातुन पण उडून जाईल पुर्वीच चित्र, असं वाटत. म्हणुन तिला फक्त हो बघुयात कसं जमतय म्हणत फोन ठेवते मी....

घरातली माणसं गेली, घराचीही पडझड झाली. काय दाखवू लेकीला तिथे? मुळात आता आहे त्या परीस्थितीतलं घर ओळखीचं वाटेल का मला? लेकीने बघितलच नाहीये काही, पण मी जे अनुभवलय, बघितलय ते दिसेल का तिथे मला परत..?

का त्यापेक्षा हे असं स्वप्नांमधे दिसतं तेच तेव्हढं जपून ठेवू मी? तिथला प्राजक्ताचा सडा आजकाल फक्तं स्वप्नातच दिसतो. वाळवी लागलेल्या भिंतीही तिथेच पहिल्यासारख्या होतात, भयाण शांतता भरुन राहिलेलं घर हे स्वप्नातच लेकुरवाळं होतं नी स्वप्नातच फक्त किलबिलतं.

काळाबरोबर सगळं बदलणार हे जरी कळलं तरी मनाला नको वाटतं. काळ तर बदलता येत नाही मग त्या काळाला झब्बू द्यायला स्वप्ना शिवाय पर्याय तरी आहे कुठे दुसरा?

माणसांबरोबर वास्तूही इतिहास जमा होतात

काळाच्या पडद्याआड पाऊलवाटाही पुसटतात

आठवणीत जमा झालेल सारं

फक्त स्वप्नातच दिसू शकतं

सत्य नाकारत नाही मी,

तरी मन वेडं त्या स्वप्नातच रमतं

रिझल्ट

चित्रगुप्ताच्या ऑफिस बाहेर;
मी ही रांगेत उभी होते
स्वर्गात प्रवेश नक्कीच मिळणार;
ह्या खुषीत दंग होते

इतकं वाचन, इतका अभ्यास
म्हणजे A+ नक्कीच मिळणार
जोडीला समाजभान म्हणजे;
शेरा उत्तमच असणार

नंबर येताच रिझल्ट घेतला;
रिझल्ट पाहुन गोंधळ वाढला
स्वर्गच काय, नरकही नाही
पुन्हा नशिबात फेरा आला

असं कसं झालं पण?
अभ्यास तर मी केला खुप
अभ्यासाच्या जोडीने
अध्यात्मही वाचल खुप..

चित्रगुप्त हसला, म्हणाला बाळा
मडकं अजुन कच्चच आहे
ह्यावेळी अध्यात्मा बरोबर;
माणुस थोडा वाचुन ये

चालेल नाही झालीस माड;
लव्हाळ व्हायला शिकुन घे

फिरुनी नवी जन्मेन मी...

 
रोजच्या सारखाच गजर वाजला तसा माझा दिवस सुरु झाला. नेहमी प्रमाणे मी स्वतःच आवरुन एकिकडे आधण ठेवल नी दुसर्‍या गॅस वर दुध तापत ठेवल. चहा-दुध होई पर्यंत फ्रिज मधे रात्री मळुन ठेवलेली कणीक, रात्रीच चिरुन  ठेवलेली भाजी, खोवलेल खोबर काढुन ओट्यावर ठेवल नी एकिकडे रेडिओच बटण सुरु केलं.

सायीच्या भांड्यात साय काढुन मनुच दुध गार करत ठेवलं नी रिकाम्या झालेल्या गॅस वर भाजीची कढई नी दुसरी कडे तवा टाकला.

"गुड मॉर्निंग मुंबाSSई.....स्पेशल हेल काढत VJ "Wish u all happy Woman's Day" म्हणुन दर दोन मिनिटांनी किंचाळत होती.

"काSSय गS, तुझा मोबईल्....सक्काळपासुन वाजतोय्....आत्तापर्यंत १० sms आलेत्...हा रेडिओ किंचाळायला लागला ना की तुला त्यापुढे ऐकुच येत नाही काही...बरं चहाSS जमेल द्यायला का मी घेऊ?" अजयने माझा मोबाईल माझ्या कडे देत विचारल?

"जरा घे ना तुच गरम करुन मायक्रोवेव मधे म्हणत त्याच्या पुढे कप ठेवला नी मनु उठलेय की उठवायचय अजुन म्हणुन विचारल त्याला"

"आSज्, मनुटलीला आईच हवेय ..." चहाचा भुरका मारत एका हाताने पेपर चाळत अजयने उत्तर दिलं
"असं रे काय? जरा लाडिगोडीन समजाव ना तिला...मला अजुन डबा करायचाय..."

"मSSनू....मनूबेटा...उठा शोन्या...चला आईने ब्रशला पेस्ट लावुन ठेवलेय बाळा.....मग उशिर होतो ना शाळेला...चला चला लाजा......" म्हणत आधी मनुच्या मागे जाताना एका हाताने पोळ्यांचा गॅस बारिक केला नी एक नजर घड्याळा कडे टाकली....

बॅगराउंडला रेडीओ वाजतच होता....VJ खिदळत तमाम महिलांसाठी टिप्स देत होती....स्पेशली महिलांसाठी गाणी पेश करत होती.....

६.३० वाजले होते..... अजुन बरिच काम बाकी होती....मनुच्या हातात ब्रश देऊन मी राहिलेल्या पोळ्या पुर्ण केल्या नी भाजी गार करत टाकुन अजयला गार झालेल मनुच दुध ग्लास मधे ओतायची सुचना दिली......

एकिकडे रेडिओवरच "दिल है छोटासा छोटिसी आशा......चांद तारो को छुने की आशा.." कानावर पडत होतं दुसरी कडे हात मनुची तयारी करत होते..

"अरेच्या...आज महिला दिन आहे ना ग आशु?" "मज्जा आहे बॉ तुमची..." "wish u happy woman's day" "आज पेपर पण महिलादिन मय झालाय" अजयने पेपर फडफडवत म्हंटल

"साSहेब्..तो पेपर घाला चुलीत नी मनुच आवरायच बघा जरा...मग विश बिश करा.." म्हणत मी माझा राग व्यक्त केला.

"जो हुकुम्..." म्हणत त्याला पळावच लागल कारण रेडिओवर "मै हु..खुश रंग हिना" लागल असल तरी मी लागलीच चंडिका होऊ शकते हे अनुभवाने त्याच्या सरावाच झालेल होतं.

"रेडिओ एफएम ले आये है आपके लिये...सिर्फ आजके दिन्...आपका अपना सदाबहार प्रोग्रॅम्....आप जीत सकते है ड्ढेSर सारे इनाम....तो बेहनो...तय्यार हो जाओ एक खास् प्रतियोगिता के लिये......"
"कमर्शिअल ब्रेक्स पण महिला दिनाची बधाई देत होत्या...."

कान सवयीने टिपत होते नी हात नेहमीची काम करत होते...डोळे अर्थातच घड्याळाकडे लागलेले होते..

मनुला शाळेत पाठवुन नेहमीची लेडीज स्पेशल मिळाली....आज दुल्हनच रुप घेतलेली लोकल समारंभासारखी मिरवत होती....खास महिला दिन स्पेशल कार्यक्रम म्हणे हा.....
सिल्कच्या साड्या नी ठेवणीतले दागिने ....नेहमीच्याच गप्पा......नी तक्रारीही त्याच त्याच...
कानाला लावलेल्या हेडफोन मधुन पण तेच तेच "wish u happy woman's day" च दळण नी तेच तेच फिरुन आलेले sms...

हळदी कुंकु प्रोग्रॅम व्हावा तसेच गाडीत झालेले कार्यक्रम्.....महिला दिन साजरा व्हायलाच हवा पासुन कशाला हवा तो देखावा...पर्यंत संमिश्र प्रतिक्रिया......

"बाSSपरे आज काय गडबड ग माझी....ह्याचा डबा....पाणी.....कामवाली...कचरेवाला....लेक्...सगळी धावपण नुसती....त्यात साडी नेसायची..म्हणजे बघायलाच नको..." हे सगळ बॅगराउंड म्युझिक कानाआड करत पुस्तक घेतल वाचायला...तर कोणता तरी वुमन ऑर्गनायझेशनचा गृप कळव्याला चढला...चढल्या चढल्या डब्याचा ताबाच घेतला त्यांनी ...मग काय पुस्तक गेल पुन्हा बॅगेत...

प्रत्येकीला पिवळा गुलाब देऊन हळदी कुंकु लावता लावता "जोग काकुंपाशी"त्यांचा हात थबकला. समोरचा हात थबकला आणि त्याचवेळी काकुंचाही हात हे काय अभद्र अस म्हणत स्वतःच्या कपाळापुढे "नको नको" अशा अर्थाने आला

मला उगिचच हसु आल....वुमन ऑर्गनायझेशनला पण हळदी कुंकु लावायला कुंकवाचा धनी असावा लागतो तर....१०० व वर्ष आहे म्हणे हे जागतिक महिला दिनाच.....हम्म...अजुन बरच पुढे जायचय म्हणा...गाडी आत्ता कुठे सुरु झालेय...

"तो वुमन ऑर्गनायझेशन वाला गृप" बरेच काही क्विझ बिझ घेत होता...बक्षिस वाटत होता......तेव्हढीच म्हणे मजा ना रोजच्या रुटिन मधुन्.....अस बर्‍याच जणींना वाटत होत...एकंदर आनंदी आनंद गडे जिकडे तिकडे चोहीकडे" प्रकार होता...

मग मलाच का फारसा आनंद होत नव्हता? मी स्त्री वादी नाही आहे का? की छोट्या छोट्या गोष्टीत आनंद शोधायची वृत्ती हरवत चाललेय माझी? माझच मला कळत नव्हतं.....

कालच स्वप्न जसच्या तस आठवुन .....आत्ताही रस्सीखेच जाणवली मला....स्वप्नात मधे अशी मी....एक बाजुला एक हात धरुन सो कॉल्ड संस्कृती रक्षक गट्...आणि दुसर्‍या बाजुला सो कॉल्ड पुरोगामी आघाडी वाले...

"नाच ग घुमा.....कशी मी नाचु?"

"तुला परंपरा आवडतात का?"

"आवडतात थोड्या फार.."

"मग तू आमची..." म्हणत प्रतिगामी तिकडे खेचत

त्याचवेळी...."तू तर पेहराव तुला हवा तसा आधुनिक करतेस, टिकली मंगळसुत्र अशा चिन्हांना फारस महत्त्व देत नाहीस....तेव्हा तू आमचीच" म्हणत पुरोगामी दुसरा हात खेचत

"तुला चुल मुल पण आवडत ना? कधी मधी नटायला आवडत ना? मग तू आमचीच" इति प्र. (प्रतिगामी)

"तुला बाहेरच आकाश खुणावत ना मग तू आमचीच.." इति पु. (पुरोगामी)

"बाई ग! पु.आ. कडे जाशिल तर संसाराला मुकशील.." इती प्र.

"ए वेडे व्यक्ती स्वातंत्र्याची गळचेपी कशी चालेल तुला?" इति पु.

एक इकडुन खेचतेय.... एक तिकडुन खेचतेय्....मधल्या मधे मी पार भंजाळुन गेलेले.....जोरात ओरडावस वाटल मला....तुम्ही दोघेही जा आपापल्या मार्गाने...मला माझा स्वतःचा मधला मार्ग चालुदे....कारण "ह्याचेही पटते आम्हा...त्याचेही पटवुन घेतो..."

"ए बाई असे तळ्यात मळ्यात नाही चालणार तुझे..." "प्र आणि पु. दोन्ही आघाड्यांची युती झाली.

"अरे पण मला दोन्हीतल थोड थोड पटत, आणि दोन्हीतल काही काही पटलं तरी न झेपणार असत्.....काही मला प्रायॉरिटि ठरवुन त्याप्रमाणे इकडे तिकडे कराव लागत्....मला तळ्यात मळ्यात करावच लागणार्..."

"अस म्हणताच दोन्ही गट माझे हात झटकुन निघुन पण गेले...." "तेव्हढ्यात गजर झाला नी जाग येऊन दिवसही सुरु झाला माझा...."

आता पुन्हा तेच स्वप्न आठवल नी रस्सीखेच आठवली...गाडितल्या कलकलाटाने तंद्री भंग पावली....नी मी पुन्हा एकदा कळपात जागा शोधु लागले...

कानातला हेडफोन आता एफएम वरच "जीने के लिये सोचा ही नही...." आळवत होता.....गाडी आता शेवटच्या स्टेशनवर आली......पुन्हा एकदा शुभेच्छांची देवाण घेवाण.......आलेले sms बघत ऑफिसकडे कुच केल... इमेल मधुन बर्‍याच कवितांचा, शुभेच्छांचा अक्षरशः पाऊस पडलेला.....बर्‍याचशा कविता, शुभेच्छा "स्पॅम इमेल" बॉक्स मधे गेल्या होत्या.....वाचल्या नी स्क्रिन रिकामी करुन कामाला लागले..

मधेच घरुन आईंचा फोन "बाई आज उशिरा आली, उद्या येणार नाहीये म्हणालेय आणि जाताना नातवांच्या फी साठी म्हणुन १०० रुपये घेऊन गेलेय" हे सांगायला आला. "त्या बाईचा नवरा आणि मुलगा एक वारस देण्याशिवाय काही एक करत नाहीत तरी ह्यांना आधाराला असा कुंकवाचा धनी लागतोच कशाला, आता उद्या त्या दारुड्या नवर्‍याला दवाखान्यात नेण्यासाठी हिची दांडी आणि आपल्याला डबल व्याप" म्हणत त्यांनी फोन ठेवला.....एक महिला म्हणुन तिच्या बद्दल सहानुभुती बाळगु? असला नवरा, मुलगा ह्यांच चालवुन का घेते म्हणुन तिच्यावरच चिडु? की माझही काम वाढणार म्हणुन वैतागु? आणि हे नेमक महिला दिना निमित्त व्हाव म्हणुन योगायोग म्हणु? असो विचार करुन काही तिची परिस्थिती नी मला तिच्या दांडीमुळे पडणारी काम टळणार नव्हती...

दिवस संपत पण आला....ऑफिसमधे महिलादिन स्पेशल डिस्कशन्स ना उत आलेला....."प्रमोशन हवं, पगार तेव्हढाच हवा तर उशिरा पर्यंत का नको थांबायला? असा नेहमीचाच अजेंडा होता पुरुष विरुद्ध बायका असा.....मी कशातच नव्हते.....इथे पण आपण का नाही कुठच्या एका गृपमधले? कुबड्या नकोत्....सवलती नकोत म्हणताना....हे ही पटत की हा इथे समानतेच्या गप्पा मारणारा पुरुष कलिग त्याच्या स्वतःच्या बायकोने मात्र ऑफिसात उशिरा पर्यंत न थांबता वेळेवर घरी याव, मुलांना आईची गरज असते वगैरे पाजळतो....तेव्हा इथे ऑफिसात कलीग असलेली स्त्री पण अशीच कुणाची तरी बायको, आई असते तिच्याही घरी अशाच अपेक्षा बाळगणारा एक पुरुष म्हणजे तिचा नवरा/बाबा रहातो हे तो सोयोस्कर रित्या विसरतो...म्हणुनच मला ना तिचा पक्ष घेता येत ना त्याचा....मला माझीच काम दिसत असतात्...ऑफिसमधलीही नी घरचीही...कोण पडेल त्यांच्या वादात? म्हणत मी तीच पुर्ण करत बसले नेहमीसारखीच...

येताना मला करायची काम, नवर्‍याला करायला सांगायची काम एकदा तपासुन तसा sms forward केला त्याला....नी गर्दीच्या ट्रेन मधे मुक्कामाच ठिकाण येईपर्यंत "उभी" राहीले, जंप करुन सिट पकडली नाही म्हणुन्...सकाळपासुन सेलिब्रेट करुन दमलेल्या बायकांनी हक्काची सिट मिळताच झोपुन एनर्जी वाचवायच ठरवलं कारण घरी गेल्यावर ओटा त्यांचीही वाट बघणार होता......मी पुन्हा एकदा हातातल्या पुस्तकाशी हातमिळवणी करुन उभ रहाण्याचा वेळ सत्कारणी लावला....

परत येऊन पोटाच्या सोयीला लागले.....घरात असलेल्या बाईने म्हणजे साबाईंनी जेवण तयार ठेवलेल नेहमी प्रमाणे....जेवणं होऊन मागच आवरता आवरता मोठा झालेला टिव्हीचा आवाज "कोणत्या तरी चॅनल वर कर्तृत्ववान महिलांच्या मुलाखती" ऐकवुन गेला......

"अग ए ऐक ....ग ...बघ काय सुरेख मुलाखती आहेत..." म्हणत सोफ्यावर पसरलेल्या नवर्‍याकडे एकदा बघुन  लेकीच दप्तर त्याच्या हातात दिलं नी लेक तुझीही आहे रे...ची जाणिव करुन देत सोफ्यावर बसुन आधुनिक स्त्रीच्या प्रगतीचे टप्पे बघायला सुरुवात केली...

दिवस संपला....दुसर्‍या दिवशीची तयारी करुन्...घडाळ्याकडे नजर टाकुन गादीवर पाठ टेकली...नी पुन्हा स्वप्नांच्या दुनियेत सोनपरी घेऊन गेली.....म्हणाली......ये इकडे.....समोर अशी आरशापुढे उभी रहा....लहानपणा पासुन प्रत्येक विषयात प्रगती पुस्तकावर "उत्तम" शेरा मिळवायच व्यसन लाऊन घेतलयस ना..ते विसर आता.....सोडुन दे विचार तू कोणत्या गटातली ह्याचा....हे ही सोडुन दे की दिवसभर टिआरपी वाल्यांनी किती गाणी आळवली.....ट्रेन मधल्या सिल्क साड्या....तन्मणी...हळदी कुंकू.....मजा मस्ती .....आलेले समस, इमेल, काव्य सगळ सगळ सोडुन दे....तिकडे जी आरशात उभी आहे ना....तिच्याकडे फक्त बघ्.....काय आहे तिच्या डोळ्यात? काय हवय तिला......कस जमु शकेल? किती जमु शकेल? त्याचा विचार कर.....महिला दिन करावा की नाही ह्याच्या वादात तू का पडतेस? तुला अजुन काय गाठायचय त्यात शक्ती वाया घालव्......कसा गेला तुझा दिवस? जसा ७ मार्च गेला तसाच ८ चा गेला आणि तसाच ९ मार्च जाणारे......मानसिकता बदलायची वाट बघे पर्यंत तुझ्या लेकीची लेक पण म्हातारी होईल....तुझी मानसिकता तू बदल आधी...ही माझी काम आहेतच पण फक्त माझीच नाहीत हे आधी तू स्वतःला समजाव आणि मग बाकिच्यांना....त्यासाठी तुला good books मधुन बाहेर पडाव लागेल्...प्रगती पुस्तकावर "उत्तम" सुन, पत्नी, आई, मुलगी असे शेरे नाही मिळणार दरवेळेस्...त्याची तयारी ठेव.....येव्हढ केलस तरी खुप आहे सध्या...."

परिने दाखवलेल प्रतिबिंब डोळ्यातल्या पाण्याने कधी गढुळलं कळलच नाही मला.......सकाळी गजर झाला तेव्हा ओले झालेले डोळे हाताला समजले फक्त...

सवयीने आधण ठेवलं...दुध तापत ठेवुन्.....रात्री मळुन ठेवलेली कणीक आणि चिरुन ठेवलेली भाजी फ्रिज मधुन काढताना एकिकडे रेडिओच बटण चालु केल...मराठी एफएम वर "एकाच ह्या जन्मी जणू फिरुनी नवी जन्मेन मी.....स्वप्नाप्रमाणे भासेल सारे..जातील सार्‍या लयाला व्यथा..." वाजत होतं....

माझे हात सवयीने काम करत होते, ओठ मात्र रेडिओ बरोबर गुणगुणत होते.."भीती अनामी..विसरेन मी...हरवेन मी...हरपेन मी...तरिही मला लाभेन मी...एकाच ह्या जन्मी जणु फिरुनी नवी जन्मेन मी..."

(ताजा कलम : खास ह्यातल्या अजय साठी)

प्रिय नवरोबा,

नाराज झालास? अस्वस्थ झालास माझं स्वगत वाचुन?

अस्वस्थ जरुर हो, पण नाराज होऊ नकोस्..आणि स्वतःला कमी तर अजिबात लेखु नकोस.
तसा हेतुच नाही आहे माझा मुळात.

इतक्या वर्षांच्या अंगवळणी पडलेल्या सवयी, पिढ्यानुपिढ्या बघत आलेलं चित्र असं एका रात्रीत बदलेल तरी कसं?

पण तुझं अस्वस्थ होणं मात्र मला आवडलं.अंतर कमी व्हायला सुरुवात तर झाली त्यामुळे..

ते प्रगती पुस्तकाच वाचुन खरतर हसु आलं ना तुला? "अच्छा म्हणजे इतके दिवस समजुन उमजुन दोन कनांचा वापर होत होता तर" असं म्हणून पण घेतलस न तू?

आता एक आनंदाची बातमी तुझ्यासाठी...

जसं मी माझ्या प्रगती पुस्तकातल्या शेर्‍यांबद्दल म्हंटलय ना, तसच मी तुझ्या बाबतीतही मानते.

so don't worry about your image all the time. तू देखील उत्तम नवरा/बाबा/मुलगा नाही असु शकत दरवेळी हे ही ठाऊक आहे मला.

संसार होण, संसार करण, संसार फुलवत एकत्र चालण हे समानार्थी शब्द नाहित.. ह्यातला नेमका फरक तू जाणतोस हे काय कमी आहे का? so एक मित्र म्हणून माझं हे स्वगत वाच आणि हो अस्वस्थ मात्र जरुर हो

तुझी बायको)

कन्फ़ेशन

(हे लिखाण गेल्यावर्षी मायबोली.कॉम वर प्रकाशीत केल आहे. इथे तेच कॉपी पेस्ट करतेय)

ही रुढ अर्थाने कथा नाही, लेखही नाही. हे कन्फ़ेशन आहे, एका केलेल्या न केलेल्या, असलेल्या नसलेल्या गुन्ह्याचे.

कोड्यात नाही ठेवणार तुम्हाला कारण एकदा कन्फ़ेशन द्यायचच म्हंटल्यावर मग काय करायचेय झाकपाक.

बिरबल आणी माकडीणीची कथा तशी सगळ्यांनाच माहीत आहे. तर हे आहे त्याच माकडीणीचे कन्फ़ेशन. आपण सोई साठी तिला माकडीणीची कथा म्हणूयात.

तर माकड माकडीणीच ते पहिल वहील पिल्लू असत. जगातल्या सगळ्याच सामान्य जोडप्या प्रमाणे ती दोघे देखील आनंदाच्या परमोच्च शिखरावर असतात.पण! एक मोठ्ठा पण त्यांच्या आणी त्यांच्या भाग्याच्या मधे असतो.

एकदिवस त्यांचा डॉक्टर त्यांना सांगतो "सॉरी, वुई कान्ट गो अहेड, वुई हॅव टू टर्मिनेट" कधी कधी अती भावनिक न होता एखादी गोष्ट सांगायला परक्या भाषेचा आधार बरा असतो.

शॉक! कानावरुन नुसतेच शब्द जातायत. काय सांगितल आत्ता डॉक्टरांनी? "वुई हॅव टू टर्मिनेट, म्हणजे?????

डोक्टर काहीतरी समजावतात, "लाखात एखादी केस अशी असते......."

लाखात एखादी मग ते आम्हीच का? मन आक्रंदत. मग सुरु होतो प्रवास एका डॉक्टर कडुन दुसर्‍याकडे, दुसर्‍याकडुन तिसर्‍याकडे. पण गोळाबेरीज एकच. सगळेच डॉक्टर त्यांना लवकर निर्णय घ्यायला सांगतात. प्रोबॅबिलीटी, वय आणी इतर अनेक घटकांच्या आधारे समजावतात "तोच" निर्णय योग्य कसा ते.त्यांचही चुक नाही म्हणा, त्यांच्या संपुर्ण आयुष्यात अशा कितीतरी "केसेस" त्यांनी हाताळलेल्या असतात.

पण, माकड माकडीणीच काय? काय ठरवायच त्यांनी? शारिरीक, मानसीक अपंगत्व असलेल पिल्लू, ज्याच्यावर ईलाज नाही अस त्याच आजारपण आणी धोकादायक बाळंतपण? की "टर्मिनेशन" आणी ईलाज पुढच्या निरोगी बाळंतपणासाठी?

हेच ते कन्फ़ेशन, बिरबलाची गोष्ट उजवी ठरते आणी माकडीण आपला जीव वाचवते.

पुढे काय? बिरबल गोष्टी सांगून संपवतो पण तुम्हाला ठावुक आहे का त्याची गोष्ट जिथे संपते तिथे तिची गोष्ट सुरू होते.

पुढच्या निरोगी बाळाच दान पदरात पडुनही तिच्या मनात अपराधीपणाचा सल रहातोच. आणी अस अपराधी वाटण पण एक अपराध वाटायला लागतो म्हणून हे कन्फ़ेशन.

तिच्याही नकळत २ परस्पर विरोधी व्यक्तिमत्व तिच्यातच झगडत असतात. तिच्यातला कौन्सलर तिला सतत सांगत असतो हा अपराधीपणा काढून टाकण्यासाठी, भूतकाळाचा विचार न करता वर्तमान आणी भविष्य जपण्यासाठी.

तिलाही कुठेतरी पटत पण वळत नाही, भूतकाळाशी जोडलेली नाळ तोडण जमत नाही, म्हणुन हे कन्फ़ेशन, तिच तिच्यासाठीच आणी थोडस बिरबलाच्या गोष्टीसाठी. पुर्णविरामाच्या पुढे असणार्‍या टिंबांसाठी. तिच्या बरोबर सतत असणार्‍या अपराधीपणासाठी जो कदाचीत तिच्याबरोबर कायम रहाणार.

खरच कौन्सलर म्हणतो तस स्वत:ला माफ़ करायला ती कधी शिकणार?

---------------------------------------------------

ही कथा वजा लेख माझ्या मनाच्या तळाशी बरेच दिवस पडुन होता, कागदावर उतरवायचा की नाही ह्या संभ्रमात तसाच होता बिचारा. मग दादचं "घडी" वाचल आणी विचार आला, ह्या घडीलाही होडी करुन पाण्य़ात सोडायला हवी. तेव्हा प्रथम त्या घडीची होडी झाली. परत ती तिथे काही दिवस माझ्या डायरीच पान अडवून बसली. तिला अस उघड्या पाण्यात सोडायचा धीर होईना. मग मंजूच "निवाडा" वाचल आणी वाटल अशा अजुन किती "यशू " असतील त्यांच्या साठी तरी ही होडी पाण्यात सोडायलाच हवी. मग कुणी तिला "इललॉगिकल म्हणो, किंवा कोणी काही.

कदाचीत तिची स्वत:ला माफ़ करण्याची सुरुवात असेल ही तिच्या पद्धतीने केलेली.

आता ते कन्फ़ेशन म्हणून जगापुढे मांडल्यावर ती असही म्हणू शकत नाही "माझ्या" नजरेने बघा म्हणून. असो पटल तर घ्या नाहीतर सोडुन द्या ती जाईलच तरुन एकदा पाण्य़ात पडल्यावर.

अजुन किती काळ?

 

अजुन किती काळ
आम्ही बळी जायचं?
तुमची होते मजा..आणि;
आम्ही मरण कवटाळायच?
दोन अश्रु, नुसती हळहळ
एखादं काव्यं, की संपली कळकळ....
आधी दुर्मिळ करुन;
मग "दुर्मिळ" म्हणुन जगवायच..!
तुमचं असं गणित म्हणा, मला कसं कळायच?
सांगा ना; अजुन किती काळ अस बळी जायचं?
 

(माहीत नाही वरच्या फोटोत नीट समजुन येतय का ते, पण आज पतंगाच्या मांज्यामुळे एक कबुतर समोर तडफडुन गेलेल बघितल आणि पोटात गलबललं )

मन माझे

आठवांच्या सरी मधे
मन माझे चिंब झाले
चिंब मनाच रे सख्या
अलवार गीत झाले
 
असे गीत पापणीच्या
शिंपल्यात लपविले
तरी गूज हे मनाचे
हलकेच ओघळले
 
असे ओघळता मोती
तुझ्या हाताने टिपले
आता कुठे माझे गीत?
तुझे तुझेच रे झाले

प्रार्थना

नको द्वेष हेवा | नको मनी कावा |
अंतरात देवा | क्षमा नांदो ||

दुर्बळांची सेवा | असे जर पुजा |
देवा अशी पुजा | नित्य घडो ||

द्या हो देवा कणा | आणि अनुकंपा |
जगण्यास देवा | दोन्ही लागे ||

सार्थ अभिमान | वृथा अहंकार |
ह्यातला फरक | कळो देवा ||

सन्मार्गाचा मार्ग | जरी खडतर |
चालण्याचे बळ | देई देवा ||

हिच माझी देवा | विनवणी तुला |
सोहळा जन्माचा | सार्थ होवो ||